عصر ایران نوشت: همین چند وقت پیش بود که فراخوان جشنواره سریالهای عمودی منتشر شد رویدادی که قرار است با عنوان «ریلیمو» به شکل رسمی به این قالب تازه در ایران بپردازد. سریالهای عمودی یا همان میکرودراما گرچه در بسیاری از نقاط جهان مخاطبان خود را پیدا کردهاند و به بخشی از جریان تولید محتوای کوتاه تبدیل شدهاند، در ایران هنوز پدیدهای نسبتاً تازه به شمار میروند. با این وجود سرعت گسترش این قالب در مدت کوتاه گذشته نشان میدهد که نمیتوان آن را صرفاً یک تجربه گذرا دانست.
یکسوی ماجرا به خود میکرودراما بازمیگردد قالبی که تولید آن به زمان و امکانات متفاوتی نسبت به سریالهای مرسوم نیاز دارد و به دلیل کوتاه بودن قسمتها، روایت را در فضایی فشرده پیش میبرد. سوی دیگر شکلگیری رویدادهایی است که میخواهند برای این نوع تولید، فضای مشخص و مستقلی ایجاد کنند. برگزاری جشنواره «ریلیمو» از همین منظر اهمیت پیدا میکند چرا که ورود یک قالب تازه به فضای جشنوارهای، میتواند نشانهای از شکلگیری یک جریان جدیتر در حوزه تولید باشد.
البته برگزاری هر جشنوارهای بهخودیخود نمیتواند تضمینی برای رشد یکگونه تازه باشد. چنین رویدادی زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بتواند میان تولیدکنندگان، فیلمسازان جوان و مخاطبان ارتباط ایجاد کند و به محلی برای عرضه و دیدهشدن آثار تبدیل شود. به هر ترتی همین که میکرودراما در ایران صاحب یک رویداد اختصاصی شده است، میتواند قدمی برای به رسمیت شناخته شدن این قالب باشد. ضمن اینکه ایجاد انگیزه برای تولید آثار عمودی نیز میتواند به افزایش تجربهورزی در این حوزه منجر شود.
یکی از مهمترین ظرفیتهای چنین جشنوارهای امکان کشف استعدادهای تازه است. سالهاست فیلمسازان جوان برای دیده شدن بیشتر به جشنوارههایی مانند جشنواره فیلم کوتاه تهران یا جشنواره فیلم کوتاه «صد» چشم دوختهاند. این جشنوارهها همچنان جایگاه مهم خود را دارند، اما اضافهشدن رویدادی با تمرکز بر سریالهای کوتاه میتواند مسیر دیگری پیش روی سازندگان جوان قرار دهد. این بار مسئله فقط ساخت یک فیلم کوتاه نیست بلکه تجربه روایت کردن یک داستان در قالبی چندقسمتی و فشرده نیز به میدان آزمون فیلمسازان وارد میشود.
ضمن اینکه به نظر میرسد «ریلیمو» قرار نیست فعالیت خود را تنها به برگزاری جشنواره محدود کند. برگزاری دورهها و کلاسهای آموزشی برای ساخت میکرودراما در شهرهای مختلف میتواند بخش دیگری از برنامه این مجموعه باشد. چنین رویکردی اهمیت آموزش را در کنار تولید و کشف استعداد قرار میدهد و نشان میدهد هدف صرفاً جمعآوری و داوری آثار نیست.
حالا باید منتظر ماند و دید این اهداف تا چه اندازه در عمل محقق میشوند. میکرودراما برای تثبیت جایگاه خود در ایران هنوز مسیر زیادی در پیش دارد و این جشنواره نیز در ابتدای همین مسیر قرار گرفته است. موفقیت جشنواره زمانی معنا پیدا میکند که از یک عنوان و یک فراخوان فراتر برود و بتواند زمینهای واقعی برای تولید، آموزش و دیدهشدن نسل تازهای از سازندگان این قالب فراهم کند.
